به گزارش سرویس علمی و فرهنگی مرکز خبر حوزه آنچه می‌خوانید شرح حال حضرت نفیسه خاتون است که به قلم حجةالاسلام والمسلمین محمدمهدى بحرالعلوم به رشته تحریر درآمده است.

* نفیسه خاتون که بود

حضرت نفیسه خاتون سلام‌اللّه‌علیها دختر جناب حسن بن زید بن امام حسن مجتبى علیه‌السلام و عمه حضرت عبدالعظیم حسنى علیه‌السلام، در سنه 145 ه.ق. در مکه معظمه متولد شد و در مدینه منوره با زهد و عبادت به سر برد.

 ایشان با اسحاق الموتمن، پسر حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام ازدواج کرد و از آن صلب پاک، یک پسر و یک دختر به نام‌هاى قاسم و ‌ام‌کلثوم به دنیا ...

به گزارش سرویس علمی- فرهنگی مرکز خبر حوزه، نوشتار ذیل بعد از مفهوم‌شناسی کرامت در مقام تبیین اثبات کرامت ذاتی برای انسان‌ها بر آمده و در پی آن به ریشه‌های کرامت ذاتی و نقش انبیا در احیای آن و نیز جلوه‌های آن از منظر قرآن و سنت و تربیت‌یافتگان این مکتب از جمله امام خمینی‌(ره) پرداخته است در پایان نیز با مقایسه میان کرامت انسان‌ها در مکتب اسلام و جهان غرب ثابت کرده است آنچه در غرب، تحت عنوان «کرامت انسان» مطرح می‌شود، شعاری بدون واقعیت خارجی و بر خلاف کرامت از منظر قرآن و حدیث است.

*مفهوم‌شناسی کرامت

واژه‌های کرامت، کریم و کرم از یک خانواده‌اند و در زبان پارسی  به معانی مختلفی، همانند بزرگوار، ستوده و گرامی داشته، بخشنده و ... آمده‌اند هر چند خصوص واژه کرامت در قرآن نیامده است،‌ اما واژه‌های مشابه و مشتقات آن همانند «کریم» در قرآن فراوان است.

*منشا کرامت

آیات بسیاری در قرآن، انسان را از حیث اتصاف به صفات پسندیده ستایش و از حیث اتصاف به صفات نکوهیده نکوهش کرده است.

تمام فضایل و اوصاف نیکو، ریشه در فطرت‌گرایی انسان دارد، همانگونه که همه رذایل و اوصاف زشت انسان‌ها ریشه در طبیعت‌گرایی او دارد.

همانگونه که همه رذایل و اوصاف زشت انسان‌ها ریشه در طبیعت‌گرایی او دارد خداوند در مقام نکوهش انسان‌هایی که دلشان ندای فطرت را درک نمی‌کند و دیده شان راهی را که فطرت به آنان نشان می‌دهد نمی‌بیند و گوششان ندای حق فطرت را نمی‌شنود می‌فرماید: أُولَئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولَئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ (اعراف 179)؛ اینان انسان‌های طبیعت‌گرا و روی‌گردان از فطرت بسان چهارپایان‌اند بلکه گمراه‌تر از آنان، غافلان‌اند.

بر اساس پیام این آیه و آیات دیگر، آنچه سبب می‌شود انسان از چهارپایان تنزل کند و مورد مذمت باری تعالی قرار گیرد، غفلت از پاسخ به ندای فطرت الهی است که در وجود هر انسانی مانند رسول و راهنمای باطنی، به ودیعت نهاده شده است.

*انواع کرامت

کرامت و ارزش انسان به دو قسم اساسی قابل تقسیم است:

الف) کرامت ذاتی و طبیعی که از سوی خداوند به انسان داده شده است.

خداوند در آیاتی از جمله این آیه به این کرامت اشاره کرده است« وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آَدَمَ (اسراء 70)؛ ما انسان را گرامی داشته‌ایم» بر اساس این آیه، انسان در میان موجودات از کرامت ذاتی برخوردار است تمام انسان‌ها در این موهبت الهی یکسان‌اند.

ب) کرامت غیر ذاتی و اختیاری، این کرامت عبارت است از شرف و ارزشی که با کوشش و خواست خود انسان حاصل می‌شود و در آیاتی به این کرامت اشاره شده است. از جمله: « إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ (حجرات 13)؛ همانا گرامی‌ترین شما پیش خدا پرهیزکارترین شماست» بر اساس این آیه نوعی از کرامت با تقوا و پرهیزکار حاصل می‌شود که انسان‌ها در ارتباط با این کرامت یکسان نیستند، بلکه متفاوت‌اند زیرا هر چه پرهیزکاری آنان بیشتر باشد کرامتشان نیز بیشتر خواهد بود.

*تفاوت‌ کرامت و فضیلت

از آیات فراوانی استفاده می‌شود خداوند به انسان در برابر دیگر مخلوقات هم فضیلت داده و هم کرامت از جمله:

وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آَدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا(اسرا 70)؛ فرزندان آدم را گرامی داشتیم و در خشکی و دریا (مرکب‌ها و کشتی) بر نشاندیم و از چیزهای پاکیزه روزیشان دادیم و آنان را بر بسیاری از آفریدگان خویش برتری کامل بخشیدیم.

پرسش شایسته طرح و تحقیق این است که فضیلت و کرامت انسان یک مفهوم است و یا با همدیگر فرق دارند و اگر فرق دارند، تفاوت آنها چیست؟

به نظر می‌رسد از باب قاعده «تعدد الفاظ بر تعدد معنا دلالت دارد.» این دو مفهوم با همدیگر متفاوت باشند زیرا «کرامت» عبارت است از شرافت ذاتی انسان‌ها که ویژه آنهاست و در موجودات دیگر راه ندارد بر خلاف فضیلت که عبارت است از برتری انسان‌ها نسبت، به دیگر موجودات، به عبارت دیگر، در مورد کرامت، انسان با دیگر موجودات مقایسه نمی‌شود، ولی در شناخت فضیلت،‌انسان با دیگر موجودات مقایسه می‌شود بلکه مقایسه رکن آن است (طباطبایی، المیزان:15/56)

الف) علم به اسمای الهی

از جمله جلوه‌های کرامت و نشانه‌های بزرگی انسان، آگاهی و علم به اسامی الهی است. پرواضح است علم به اسمای الهی از منظر قرآن از ارزش والایی برخوردار است تا آنجا که ملائک و فرشتگان مقرب الهی شایستگی آگاهی از آنها را ندارند.

خداوند می‌فرماید:

وَعَلَّمَ آَدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ قَالُوا سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ. (بقره: 31-32)؛ و همه نام‌ها را به آدم آموخت. سپس آنها را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید مرا از نام‌های اینها خبر دهید گفتند پاکی تو راست ما را دانش نیست مگر آنچه به ما آموخته‌ای که تویی دانا و با حکمت.

ب) خلافت الهی

یکی از مظاهر کرامت انسان، مقام جانشینی نسبت به ذات اقدس الهی است که در قرآن به عنوان خلیفةالله یاد شده است: وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً (بقره 30)؛ هنگامی که خداوند گفت همانا من در زمین جانشینی خواهم آفرید.

این مقام نیز از ویژگی‌های انسان است و در مورد هیچ موجودی از موجودات جهان هستی حتی فرشتگان مقرب الهی به کار گرفته نشده است این مقام، نشانگر آن است که انسان برخوردار از وجودی جامع است که او را شایسته مقام خلافت و جانشینی الهی کرده است.

*کرامت انسان در روایات

در موارد بسیاری از روایات به کرامت انسان اشاره شده است از جمله علی‌(ع) در نهج‌البلاغه می‌فرماید:

خداوند سبحان از فرشتگان خواست که به پیمان خویش عمل کنند و به وصیت الهی گردن بگذارند و در برابر کرامت انسانی به نشانه خضوع و خشوع سجده  آورند پس به آنان گفت: در مقابل آدم سجده کنید. نهج‌البلاغه خطبه 1

بیان امیرمومنان‌(ع) در این بخش نهج‌البلاغه اشاره به همان آیاتی است که خداوند به فرشتگان دستور می‌دهد آدم را سجده کنند با این تفاوت که آن حضرت علت دستور سجده کردن آدم را کرامت و عظمت انسان دانسته است. بنابراین، این بیان می‌تواند تبیین و تفسیر آن آیات باشد.

*نشانه‌های کرامت در روایات

پیش از بیان ویژگی‌ها باید توجه داشت این صفات اثباتی و سلبی که از آن تحت عنوان کرامت اخلاقی یاد می‌شود، رابطه‌اش با کرامت ذاتی رابطه سبب و مسبب است.

یعنی آن کرامت ذاتی سبب می‌شود تا این کرامت اخلاقی در انسان‌ها رشد کند:

*خیر‌خواهی

امام علی‌(ع)

النصحیه من اخلاق الکرام النفس فی اخلاق‌اللئام (همان: حکمت 5556)؛

خیر‌خواهی از اخلاق بزرگواران است و ناخالص و خیانت از خوی‌های فرومایگان است.

*گذشت

امام علی‌(ع)

المبادرة الی‌العفو من اخلاق‌الکرام، المبادرة الی الانتقام فی شیم اللئام (همام: حکمت 1299)؛ شتاب در عفو و گذشت از خوبی‌های بزرگواران است و شتاب در انتقام‌گیری از خصلت‌های فرومایگان است.

*وفای به عهد

امام‌علی‌(ع)

سنةالکرام الوفاء بالعهود سنة اللئام الجحود (آمدی، غرر الحکم، حکمت 1298)؛ شیوه بزرگواران و انسان‌های باکرامت وفا کردن به پیمان‌هاست روش فرومایگان انکار (زیر پا نهادن عهد و پیمان‌ها) است.

*بخشش

امام‌علی‌(ع)

سنةالکرم الجود (همان: حکمت 5556)؛ شیوه و روش انسان‌های با کرامت بخشش است.

*صبر و استقامت

امام‌ علی‌(ع)

الکرام اصبر انفسا (همان: حکمت 594) انسان‌های با کرامت جانهایشان شکیباتر و پرتحمل‌تر است.

*اطعام دیگران

امام‌ علی‌(ع)

لذةالکرام فی الاطعام و لذة اللئام فی الطعام (همان: حکمت 7636) لذت انسان‌های با کرامت در خوراندن است و لذت لئیمان در خوردن.

*پرهیز از دروغ و خیانت

امام علی‌(ع)

الکذب و الخیانة لیسا فی اخلاق الکرام(طبرسی، احتجاج: 2/168)؛ دروغ و خیانت از اخلاق انسان‌های با کرامت نیست.

*پرهیز از انتقام‌جویی

امام علی‌(ع)

لیس من شیم الکرام تعجیل الانتقام (همان: حکمت 7457)؛ شتاب در انتقام‌گیری از خصلت‌های بزرگواران نیست.

*پاسخ بدی به نیکی

امام علی‌(ع)

من لم یجاز الاسائة بالاحسان فلیس فی الکرام (همان: حکمت 10564)؛ هر کس بدی را به نیکی پاسخ ندهد از انسان‌های با کرامت به شمار نمی‌آید.

*ننگ ناپذیری

امام علی‌(ع)

من شیم الکرام ادراع العار (همان: حکمت 7490)؛ جامه ننگ پوشیدن از خصلت‌های انسان با کرامت نیست.

*مقایسه اجمالی میان کرامت در اسلام و اروپا

عنوان کرامت در غرب کمتر به چشم می‌خورد، اما تعبیر مشابه آن تحت عنوان dighly در گفتار «کانت» دیده می‌شود همین مطلب زیربنای این تفکر است که انسان به عنوان انسان برخوردار از ارزش و احترام و حقوق یکسان است این تحول فکری از نظر تاریخی در غرب سابقه چندانی ندارد، زیرا آغازین روزهای آن به ایام انقلاب فرانسه باز می‌گردد.

پس از این انقلاب این فکر که طبقات اشراف موجود در اروپا را باید از میان بداشت، سبب شد این ارزش و کرامت انسان در کلمات کانت مطرح شود و همین انقلاب در آمریکا سبب الهام این بینش شد که بگویند هیچ گروهی بر گروه دیگر امتیاز ندارد (لگنهاوزن، مجله کرامت انسان: 16)

اما در اسلام پیشینه کرامت ذاتی انسان‌ها به تاریخ بعثت رسول گرامی اسلام‌(ص) بلکه به لحاظ تاریخی، سابقه‌ای به اندازه تاریخ ادیان آسمانی و توحیدی دارد، زیرا کرامت و ارزش ذاتی انسان حقیقتی است که از سوی خالق انسان و انسان وحی شده است.

در مقایسه محتوای این دو تفکر باید گفت مقوله  کرامت در غرب بسیار ناقص و کم‌رنگ و در حد نوشته‌هایی در اعلامیه‌ها مطرح شد و هرگز عملی نشد به عنوان نمونه، هنگامی که در اعلامیه استقلال آمریکا نوشتند همه انسان‌ها به طور برابر خلق شده‌اند، یعنی از طرف خدا به صورت برابر خلق شده‌اند در همان اعلامیه همه انسان‌ها برابرند و فقط انسان‌های سیاه پوست استثنا شده‌اند.

از این نوشته معلوم ی‌شود تمام دغدغه آنها از میان برداشتن خاندان سلطنتی بوده است نه گسترش کرامت و برابر ارزش ذاتی انسان‌ها.

همین آمریکایی‌ها هنگامی که خواستند در ایالات مختلف رای‌گیری کنند این مبحث مطرح شد که ملاک رای چیست عده‌ای گفتند انسان‌های سیاه‌پوست حق رای ندارند و عده‌ای هم که در ایالات غرب آمریکا بودند و برده‌های سیاه‌پوست زیادی داشتند، اصرار داشتند که سیاه‌پوستان هم حق رای دارند در نهایت توافق کردند که هر انسان سیاه‌پوست کرامت سه پنجم یک انسان سفید‌پوست را داشته باشد و به همان مقدار حق رای داشته باشد.(همان: 17-18)

اما در اسلام کرامت انسان عام است و شامل تمام انسان‌ها حتی بردگان سیاه‌پوست می‌شود، زیرا اولا تمام آموزه‌های دینی دال بر کرامت انسان‌ها از عموم و اطلاق برخوردار است ثانیا هر چند پس از بعثت رسول گرامی اسلام برده‌داری بود ولی دستورهای اسلام درباره بردگان به گونه‌ای بود که کرامت آنها حفظ شود و برده‌داری نیز به تدریج ریشه‌کن شود.

ثالثا، سیره علمی ائمه‌(ع) و بزرگان اسلام در راس آنها رسول گرامی اسلام‌(ص) نشان از این واقعیت دارد به عنوان مثال رسول خدا موذن که مقام بسیار بالایی داشت و به منزله سخنگوی وی به شمار می‌آمد یکی از بردگان سیاه‌پوست که به تازگی آزاد شده بود و بلال حبشی نام داشت تعیین شد اهمیت این مطلب از آنجا معلوم می شود که بدانیم بلال نمی‌توانست حتی حرف «شین» را درست تلفظ کند و به جای «اشهد»، «اسهد‌ان‌لااله‌الله» می‌گفت پیامبر‌(ص) در مقام پاسخ اعتراض برخی از مسلمانان فرمود: «سین بلال بمنزلة الشین» از این نمونه‌ها در زندگی ائمه فراوان دیده می‌شود لذا در تاریخ زندگی آن بزرگواران می‌خوانیم که برخی از آنها از مادرانی کنیز به دنیا آمده‌اند و یا در سفره غذا همراه با آنان می‌نشستند و با آنها هم غذا و هم کاسه می‌شدند کمتر کتابی یافت می‌شود که راجع به سیره علمی معصومان نوشته شده باشد و به این مطالب اشاره نکرده باشد.

اما مدعای برابری انسان و ارزش ذاتی تمام انسان‌ها در جهان غرب، تنها بر روی کاغذ‌ها مانده است و در مقام عمل خبری از آن نیست شاهد آن اکنون جنگ اسرائیل علیه مسلمانان غزه است و غرب طرفدار کرامت و حقوق بشر سکوت کرده است بلکه این اعمال وحشیانه را حق آنها می‌داند.

کوثر معارف شماره 13

به گزارش مرکز خبر حوزه،‌ معظم‌له صبح امروز در درس تفسیر خود که در مدرسه علمیه امیر‌المؤمنین قم برگزار شد، تفسیر قرآن به قرآن را یکی از روش‌های تفسیر قرآن برشمرده و اظهار داشتند: قرآن کریم مجموعه‌ای است که برای درک درست و کامل آن باید تمامی آیات آن را مورد توجه قرار دهیم، در غیر این صورت در تفسیر و فهم آیات منحرف می‌شویم.

ایشان در بیان مثال‌هایی درباره ضرورت توجه به تمامی آیات قرآن که تفسیر کننده آیات دیگر است، بیان داشتند: در آیه 179 سوره آل عمران، آیه 5سوره انعام و آیه 188 سوره اعراف، «علم به غیب» مختص خدا معرفی شده است، ولی در آیه 102سوره یوسف و آیه 26 سوره جن تأکید شده است که خداوند به کسانی که بخواهد و از آنها راضی باشد،‌ «غیب» را به آنها تعلیم می‌دهد.

حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی به خطبه 128 نهج‌البلاغه اشاره و بیان کردند:‌ در این خطبه حضرت علی (ع) زمانی که درباره آینده بصره سخن گفتند، شخصی از ایشان پرسید که آیا از غیب خبر می‌دهی؟ حضرت فرمودند: که من علم به ذات غیب ندارم، بلکه آن را از پیامبر (ص) که آن حضرت از خداوند آموخته، فراگرفته‌ام.

ایشان تأکید کردند:‌ در تفسیر این آیات می‌توان گفت؛ «ذات غیب» برای خداوند است و هیچ کس نمی‌تواند به ذات غیب آگاه شود، ولی غیب اکتسابی از سوی خدا به انبیا و امامان(ع) و اولیای الهی تعلیم می‌شود.

* بی توجهی به همه آیات، اشتباهی در تفسیر قرآن

این مرجع تقلید با بیان این که توجه به بخشی از قرآن، خطر بزرگ اعتقادی است، گفتند: حال اگر ما به چند آیه نخست توجه و دیگر آیات را رها کنیم، مسلماً نتیجه‌ای که از تفسیر آن به دست می‌آوریم، اشتباه است.

ایشان موضوع شفاعت را از دیگر مسائلی معرفی کردند که عقاید انحرافی چون وهابیت، برداشت نادرستی به دلیل کم‌توجهی به آیات دیگر دارند و ادامه دادند: برخی جریانات چون وهابیت تنها به آیات «48 سوره المدثر، 18یونس و 44 سوره الزمر» که شفاعت را تنها برای خدا می‌داند، تکیه می‌کنند و به واسطه برداشت نادرست از مفاهیم و ظواهر آیات ما شیعیان را محکوم می‌کنند.

حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی ادامه دادند: این  افراد اگر به آیه 255 سوره بقره که می‌فرماید:‌« اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ يَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ»؛ (سوره بقره آیه 255﴾؛ چه کسی است که جز به رخصت او در پیشگاهش بتواند شفاعت کند؟ «يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَى وَهُم مِّنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ»؛ (سوره انبیاء، آیه 28)، کسی شفاعت نمی‌کند، مگر کسانی که  خداوند از آنان راضی باشد»، توجه می‌کردند، این گونه به اشتباه نمی‌افتادند.

ایشان افزودند: با توجه به این دو آیه متوجه می‌شویم؛ شفاعت نیز از جمله مسائلی است که ذات آن برای خداست، ولی افرادی که مورد رضایت خداوند هستند، با اذن او می‌توانند شفاعت نمایند.

* گونه‌های مختلف مردم در خصوص شفاعت

معظم له با بیان این پرسش افرادی که خداوند از آنان راضی هستند، چه نیازی به شفاعت دارند؟ اظهار کردند: انسا‌ن‌ها سه دسته‌اند، دسته نخست، اولیاءالله الصالحین هستند که جز در مواردی، نیاز به شفاعت ندارند، دسته دیگر افرادی هستند که آنقدر پرونده اعمالشان سیاه است، که شفاعت شامل حال آنها نمی‌شود.

ایشان ادامه دادند: دسته سوم افرادی هستند که نیمی از راه سعادت را طی کرده‌اند، ولی نتوانسته‌اند ادامه مسیر را طی کنند، در این شرایط باید شفیعانی باشند که آنان را به مقصد برسانند.

* اشتباه وهابیت در ولایت تکوینی

حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی در ادامه سخنان خود، ولایت تکوینی را یکی از مسائل مهم برشمردند که وهابیت با تکیه بر یکی از آیات، شیعیان را تکفیر می‌کنند.

ایشان خاطرنشان کردند: در «آیات 18 سوره جن و 6 سوره فاطر»، بیان شده است که نباید غیر خدا را خواند؛ اگر ما نیز تنها به این آیه تکیه کنیم و نسبت به آیات دیگر بی تفاوت باشیم، باید همان سخن وهابیان را تکرار کنیم ولی با رجوع به آیه«49 سوره آل عمران»، انسان متوجه اشتباه وهابیت می‌شود.

این مرجع تقلید تصریح کردند: دراین آیه که درباره فرستادن مسیح(ع) میان بنی‌اسرائیل است، حضرت عیسی(ع) در نشان دادن نشانه‌های نبوت، خبر از غیب دادن، شفای بیمار لاعلاج و زنده کردن مردگان را ارائه می‌کند و آنها را منوط به اذن خدا می‌‌داند. با تأمل در این آیه می‌فهمیم که افرادی در عالم تکوین می‌توانند با اذن خداوند کارهایی انجام دهند.

ایشان یادآور شدند: اگر ما کسی را مساوی خدا بدانیم، این شرک است، ولی این که بگوییم این کار با اذن خداست، این با توجه به آیات قرآن، توحید است.

حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی تأکید کردند: ما هیچ گاه نمی‌گوییم که علی(ع) خالق سماوات والارض است، ولی در عالم تکوین می‌تواند کارهایی را با اذن خداوند انجام می‌دهد.

* روش‌های شفاعت خواستن از اهل‌بیت(ع)

ایشان در بخش پایانی درس تفسیر خود، در باره راه‌های شفاعت خواستن از  پیامبر اسلام(ص) و اهل‌بیت(ع) گفت: به اقشار مختلف جامعه توصیه می‌کنم که در شفاعت خواستن از معصومین(ع) کلمه به اذن خداوند را نیز به کار ببریم تا بهانه دست وهابیان و دشمنان تشیع ندهیم.

معظم له افزودند: دیگر روش مناسب در شفاعت خواستن این است که از شفیعان بخواهیم در نزد شفاعت کنند تا خداوند حاجت و خواسته ما را برآورده سازد.

دانه های تسبیح

تسبیح پاره می شود

دانه های تسبیح به زمین افتاد

روضه حضرت علی اکبر (ع) به گوش می رسد!

ناخواسته نگاهم به دانه های تسبیح افتاد

وای لیلا!

چه خوب شد که در کربلا نبودی

دانه های تسیبح را جمع می کنم

گویی زمین از اشک های  تسبیح خیس شده است!

امان از دل زینب(س)

لیلا مادر حضرت علی اکبر (ع)

مادر حضرت علی اکبر (علیه السلام)، ليلي بنت ابي مرّه بن عروه بن مسعود ثقفي است او از طايفه خوش نام و شريف بني هاشم است و به بزرگاني چون پيامبر اسلام(ص)، حضرت فاطمه زهرا(س)، امير مؤمنان علي بن ابي طالب(ع) و امام حسين (ع) نسبت دارد. 
مادر لیلی، میمونه دختر ابو سفیان و مادر میمونه ،دختر ابی العاص بن امیه بوده است،عروه بن مسعود يكي از سادات اربعه در اسلام است.
نام همسر امام حسین علیه السلام در تاریخ؛ لیلی، آمنه و بّره یاد شده است.
نسب لیلا و مختار بن ابی عبید در مسعود ثقفی به هم می رسد ؛ زیرا لیلا دختر ابی مرة عروة بن مسعود است و مختار فرزند ابی عبیدبن مسعود و ابو مره پدر لیلی با مختار عموزاده می باشند.

ام البنین

»ام ‏البنين، فاطمه كلابيه‏»، يكى از مادران برجسته تاريخ است كه زندگى او مالامال از عشق به ولايت و امامت ‏بوده و در تربيت فرزندان دلير و شجاع و با ادبی چون عباس بن ‏على (عليه السلام) بسيار موفق بوده است. تولد و رشد او در خاندان با اصالت و شجاع، صفات و ويژگي هاى فردى اين بانو و صبر و بردبارى در خانه امامت و تربيت فرزندانى كه همگى پيرو امام خويش بوده و تا آخرين لحظات زندگى خويش دست از ولايت نكشيده ‏اند و پيام ‏رسانى و مبارزه سياسى اين بانوى كريمه (سلام الله علیها) همه و همه نشان از مجد و عظمت وى دارد.
اميرالمؤمنين (عليه السلام) از اين بانوي گرامي، صاحب چهار پسر به نام هاي عباس، عثمان، جعفر و عبدالله شد. هر چهار برادر به امام خويش، حسين (عليه السلام) وفادار بودند. فرزند نخستشان، حضرت عباس (علیه السلام)، مولود پاك و زيبايي به نام قمر پرفروغ بني هاشم، علمدار كربلاست كه قدوم مباركش زيبنده و چشم و چراغ خاندان اهل بيت بود و به يقين خداوند سبحان با خلقت عباس، زيباترين هديه را به بشريت عطا فرمود، هديه اي كه به بهاي ناب و طلاي سفيد مي ارزد و الحق جمال و جلال و وقار و فداكاري اش مبين همه خوبي ها و مهرباني هاست.
این بانوی بزرگوار فرزندانى تربيت كرد كه فدايى ولايت و امامت‏ بودند و هر چهار تن در كربلا،  قربانى آرمان هاى «ولى‏» و «امام‏» خويش شدند و بدين وسيله بر صحيفه تربيت ام‏ البنين (سلام الله علیها)  امضاى سبز مولاى متقيان على (عليه السلام) قرار گرفت.
ارادت قلبي ام البنين (سلام الله علیها) به خاندان پيامبر (صلوات الله علیه) آنقدر بود كه امام حسين (عليه السلام) را از فرزندان خود بيشتر دوست مي داشت؛ به طوري كه وقتي به اين بانوي گرامي خبر شهادت چهار فرزندش را دادند فرمود: مرا از حال حسين (عليه السلام) باخبر سازيد و چون خبر شهادت امام حسين (عليه السلام) به او داده شد، فرمود رگهاي قلبم گسسته شد، اولادم و هر چه زير اين آسمان كبود است، فداي امام حسين (عليه السلام).
این همسر شهيد، مادر چهار شهيد و طلايه‏ دار پيام ‏آوران كربلا، پس از حضرت زينب (سلام الله علیها) كه لحظه لحظه عمر خويش را با خداى خود معامله كرد و لحظه ‏اى خطا و انحراف در زندگى وى راه نيافت در سال 64 ه.ق دار فانى را وداع گفت  و در قبرستان بقيع در كنار سبط رسول خدا صلوات الله علیه ، امام حسن (عليه السلام)، و فاطمه بنت‏ اسد و ديگر چهره‏ هاى درخشان شريعت محمدى (صلوات الله علیه) به خاك سپرده شد.
آن روز که برخاستی، کودکان و علی بر سر سفره غذا بودند. عباست را آرام در آغوش گرفتی و نزدشان رفتی و ناگهان همه دیدند بجز زمین که بر گرد سر این کودکان و پدرشان می چرخد کودک شیرخواره ای و مادرش نیز خود به تنهایی گردشی عظیم آفریده اند که عالمیان را انگشت حیرت به دهان گذاشته...
عباس من به فدایتان! آرام آرام می گفتی و می گریستی. به فدای تو حسن جان! به فدای تو زینب جان. به فدای تو ام کلثوم و ناگهان دیگر فدایش کردی... به فدایت شود حسین فاطمه. من کنیز این خانه ام و شمایان اربابان فضل و کمال! کنیززاده را چه به برابری و برادری با شما...

پاسداران خاطره عاشورا

از ویژگی های بسیار مهم  ام البنین ، توجه به زمان و مسایل مربوط به آن است. وی پس از واقعه عاشورا، از مرثیه خوانی و نوحه سرایی،  استفاده کرده تا ندای مظلومیت کربلاییان را به گوش نسل های آینده برساند. ایشان هر روز به همراه پسرِ حضرت عباس علیه السلام، عبیداللّه که همراه مادرش در کربلا حضور داشت و سند زنده ای برای بیان وقایع عاشورا بود، به بقیع می رفت و نوحه می خواند.

او با این اشعار، هم حماسه کربلا را بازگو و هم در قالب عزاداریْ به حکومت وقت نوعی اعتراض می کرد و مردم را که اطراف او جمع می شدند، از جنایات بنی امیه ، آگاه می نمود.

سفارش به دفاع از ولایت

هنگامی که امام حسین علیه السلام، آهنگ ترک مدینه و تشرف برای حج و به دنبال آنْ هجرت به سوی عراق کرد . ام البنین (ع) به همراهان امام  حسین (ع) چنین سفارش می کرد: «چشم و دل مولایم امام حسین (ع) و فرمان بردار او باشید«

اگر چه جسم او در خاك است، اما روح بلند او و صفات كريمه و عظيمه وى، نام او را به بلنداى آفتاب زنده نگاه داشته است و در پرتو صفات اين بانوى فاضله انسان هايى تربيت‏ شده ‏اند كه در تاريخ مانا و ماندگار خواهند بود.

منابع :

قصه کربلا

خبرگزاری بین المللی زنان ایران : يك زن كاتوليك آلماني در تركيه، به دين مبين اسلام مشرف گرديد

خبرگزاری زنان ایران – تهران

سرویس مذهبی  – زنان مسلمان 

به گزارش خبرگزاری " ایونا به نقل از خبرگزاري جهان تركيه، "تانژا ويرتالر" آلماني كه به عنوان توريست به كشور تركيه سفر كرده بود، با اعلام شهادتين، دين اسلام را برگزيد و مسلمان شد .

ويرتالر كه پيش از اين يك مسيحي كاتوليك بود، به اتفاق نامزد تركيه‌اي خود با مراجعه به روحاني شهر دالامان تركيه، درخواست خود را براي اشراف به دين مبين اسلام مطرح كرد و پس از انجام مراسم لازم مسلمان شد و نام "بهاراليف" را براي خود برگزيد .

با وجود تبليغات گسترده اسلام ستيزانه در غرب ، گرايش مردم سراسر جهان به دين مبين اسلام و پيروي از آموزه هاي ديني ، همچنان در حال افزايش است .

خبرگزاري بين المللي زنان : يك اسلام‌شناس، محقق و مورخ تاريخ اسلام گفت: حضرت زينب(س) در سال 5 يا 6 هجرت متولد شد و در سن 4 - 5پسالگي مادر خود را از دست داد؛ تعجب‏آور است كه خطبه فدكيه حضرت زهرا(س) به‏رغم سن كم از سوي حضرت زينب(س) روايت شده است.